Je zult maar ouders gehad hebben, maar eigenlijk heb je ze nooit echt gehad.
Niet in je hart, niet in je leven, niet in je agenda, niet in je gedachten.

Omdat zij je niet geleerd hebben te Leven, maar te Overleven. OVERleven in een 'grote boze wereld' waarin je toch nooit iets zult worden. Bittere levenslessen. Met een levenslange nasmaak.

Je zult maar geen familie hebben gekend. Geen opa's, oma's, tantes, ooms, neven en nichten.
Geen gezellige avonden. Geen verjaardagsfeesten. Niet met familie en niet met vriendjes. Eenzaam en geïsoleerd opgroeien, in armoede en onder constante spanning.

En dan word je zelf vader. Je ziet je kinderen opgroeien en met de dag groeit het besef dat je eigenlijk heel erg veel gemist hebt. Omdat jij zelf ALLES voor je kind zou doen. Maar voor jou was er soms zelfs geen avondeten. In plaats van een bord warm eten stonden er flessen alcohol op die tafel. Altijd genoeg te drinken, dat wel. En terwijl je met overweldigende liefde en trots naar je eigen kinderen kijkt, snijden de herinneringen ineens dieper en dieper in je. Pijn die je niet wil voelen.. omdat het je verlamt. Omdat het al je zo zorgvuldig vastgehouden stukje veiligheid volledig wegspoelt. Omdat je dan weer net zo kwetsbaar en nietszeggend wordt als toen.. En die pijn maakt je machteloos, woedend omdat het zo tegenstrijdig is met wat jij vanbinnen voor je kinderen voelt.. Niet omdat je het niet begrijpt, want het was allemaal wel heel verklaarbaar gezien de omstandigheden. En ook helemaal niet de bedoeling.  Maar het overkwám je toch. En nu achtervolgt het je nog steeds..

Word je nog steeds dat trouwe, brave jongetje dat zich gedeist houdt. Dat onzichtbaar probeert te zijn, om niemand tot last te zijn. Die elk slap excuus welwillend aanvaardt en het lachend wegwuift. Niets aan de hand. Ja en Amen. Niet wéér afgewezen willen worden, want nu je kinderen hebt worden zij er óók bij afgewezen. En ondanks dat je weet dat er geen nummertje meer voor je over was in de rij, blijf je lachen. Totdat de 'dreiging' weer voorbij is. En dan gaat het knagen, vreten, eerst ondergronds, daarna steeds meer naar de oppervlakte. Daar waar het opgepakt en opgeruimd zou moeten worden. Maar je kúnt het niet. Het maakt je machteloos, boos, onredelijk naar alles en iedereen om je heen. Vooral diegenen die het dichtste bij je staan.. dichterbij dan je ouders óóit zijn geweest. En dat maakt je verdriet alleen maar groter. Je draait in cirkeltjes om jezelf heen. Geen idee hoet het te stoppen, als 'ze' maar niet aan die grote gapende wond gaan zitten. Of alleen al wíjzen. WEG blijven! En zo gaat het gevecht door, onzichtbaar voor de wereld. Maar niet voor de naasten. Terwijl je zoveel van ze houdt en ze echt nooit zou willen kwetsen. Net zoals zij jou ook nooit hebben willen kwetsen..
Zo is het cirkeltje weer rond. Maar het verschil met vroeger en nu, is dat het nu OVERleven is met (teveel?) verantwoordelijkheden. Verantwoordelijkheden die de innerlijke strijd constant op andere vlakken aanwakkeren. Je loopt nog steeds op je tenen. Je bent nog steeds boos op de verkeerde mensen. Je wil het niet zo, maar het kleine jongetje in jou wil nog steeds vluchten.
Maar nu zie je het, voel je het, dat de tijd is gekomen. Dat het genoeg is geweest. En vervolgens raak je ondergesneeuwd en wordt alles weer heel erg gebagatelliseerd, was het allemaal niet zo erg. IS het allemaal niet zo erg nu. Om weer in jezelf te keren. En een paar dagen later voorzichtig iets van je boosheid en teleurstelling los te laten. Ergens vond je de moed. En ineens verdween die ook weer in het 'ergens'.. Opnieuw machteloos, boos op jezelf. Niet mógen voelen, want je weet niet hoe groot de impact zal zijn van die vulkaanuitbarsting. Alleen maar dat het dénken eraan al zoveel pijn doet. En zo is het cirkeltje weer rond.. and another day..

Maar ik zeg nu:  genoeg is genoeg. Voor ons ook.

CUT YOURSELF FREE.

De laatste onderzoeken in het UMC Utrecht lieten geen shocking surprises zien.
Dr. Valk belde enthousiast op om te vertellen dat er na 2 jaar en 3 maanden nog steeds geen enkele tumorgroei te zien was in de hypofyse. Ook alle bloeduitslagen waren prima in orde.
Dat wil zeggen: het IGF1 was gedaald naar 340 (van 390 dacht ik?) maar dat is wel vaker aan het schommelen tussen die waarden. En ja, het is nog altijd té hoog en moet eigenlijk rond de 200 zijn voor mijn leeftijd. Nix aan te doen, dus gewoon doorademen.
Nu vond hij wel dat het weer eens tijd was om te controleren of mijn lijf in staat was om in stress-situaties (koorts, ongevallen enz.) genoeg ACTH vanuit de hypofyse naar de bijnieren te sturen voor het stresshormoon cortisol. Dat is namelijk het enige hormonstertje zonder wiens razendsnelle actie ik een béétje deaud ga. Dus mag ik weer een bezoekje met infuusje en elke zoveel minuten bloed afnemen om te zien wat er gebeurt, na toediening van een shotje ACTH.

Ook was het weer tijd voor een APK'tje van mijn hart en aortawortel, vond hij. Dus ook daar mag ik binnenkort komen voor een uitgebreide echo met 'special effects' en hartfilmpjes. Nou, dan weten we dat ook maar weer. Dat ik gewoon een heel 'gezonde Acrobabe' ben. Met moeilijke voetjes en soms pijnen links of rechts, waardoor ik bepaalde dingen niet (meer) kan. Maar.. er zijn ergere dingen in 't leven.
De rest van de gezondheid gaat gewoon goed, alive & kicking & -52kg.
Zie het bewijs hieronder

Goede avond Chantal,
 
Ik heb zojuist uw pagina bekeken en natuurlijk ook gelezen over acromegalie. Dit omdat ikzelf ook een acromegalie patient ben. Ik kon mij eigen ervaring helemaal hierin plaatsen.

Bij mij is acromegalie ontdekt toen ik 15 jaar was(ben nu 21), en ben voor de eerste keer geopereerd in januari 2006. Ik was toen net 2 maanden 16.
De reden dat ik deze email tik, is omdat ik u wil complimenteren met de uiteenzetting van uw ervaring. Ik ken alle ongemakken van deze ziekte, ben zelf door deze ziekte 2,13 meter lang.
Hoe u dit uit een zet is gewoon zo mooi gedaan, dat dit alles weer oprakeld bij mij.
Ik hoop dat u verder een fantastisch leven kunt verder leven en veel geluk.

Met vriendelijke groet,
 
….. (anoniem)

"…Ze worden er gek van dat het steeds op dezelfde manier gaat, maar waar ze vanaf willen is dat patroon, níet de ander. Sinds ik dat ben gaan begrijpen en kan teruggeven aan paren, zie ik bijna altijd veel opluchting: mensen komen dan uit die eeuwige escalaties….”

 Lieve mensen, onthoud deze drie letters goed: E-F-T

Het is niet makkelijk en het kost je ook wel wat…. but it really WORKS miracles.

En ik spreek uit ervaring.

 "Emotionally Focussed Therapy is een vrij jonge vorm van relatietherapie die is overgewaaid uit de VS en sinds een paar jaar enorm in opkomst is in Nederland. Er zijn nu al lange wachtlijsten: van cliënten die in behandeling willen, en van therapeuten die de opleiding willen volgen. ’Houd me vast’ heet het – ook al succesvolle – boek over EFT van de Amerikaanse therapeute Sue Johnson, die in haar vakgebied bijkans de goeroestatus heeft. De boodschap van EFT is simpel, schrijft Johnson: het gaat er niet om dat je in je relatie beter leert communiceren, om grote romantische gebaren te maken of te experimenteren met seksuele (hoog)standjes. Je kunt beter gaan inzien dat je emotioneel gehecht bent aan je partner en afhankelijk bent van hem of haar – zoals een kind afhankelijk is van zijn ouders voor koestering, troost en bescherming.

 De bekende ’hechtingstheorie’ van psychiater John Bowlby, die van oorsprong gaat over de relatie tussen kinderen en hun ouders, is Johnson gaan toepassen op haar relatietherapieën. Zij stelt dat volwassen partners bij elkaar net zozeer verbinding, hechting en bevestiging zoeken. En dit is, zegt Karin Wagenaar, een ware eye-opener geweest voor haar. „Het heeft mijn hele manier van werken met paren veranderd, en vergemakkelijkt. Vroeger dacht ik dat ruzie een vorm van agressie was, waarbij mensen hun partner willen wegduwen. Inmiddels begrijp ik dat ruzie vaak een soort noodkreet is om contact te maken.”

 Gaat het in gangbare, ’oudere’ relatietherapieën vooral over de interactie tussen de partners, die leren beter te communiceren volgens respectvolle spelregels, in EFT staat pontificaal de liefde centraal. Als therapeut probeert Wagenaar nu bovenal de hechtingsrelatie te verbeteren. „Wanneer ik de ene partner voortdurend ruzie zie zoeken met de ander, probeer ik samen met hen te onderzoeken welke emotionele laag daaronder zit. Vaak weten mensen dat zelf niet, maar ontdekken ze in de therapie dat het te maken heeft met angst om alleen gelaten te worden, of om te falen. Als zo’n angst gevoeld en benoemd wordt in aanwezigheid van de ander, krijgt die meer begrip. Die wordt dan ook op een emotionele laag in zichzelf aangesproken. Het is net als bij een klein kind: als dat stampvoetend kwaad is, ben je als ouder geneigd te zeggen: Doe even normaal! Maar als het kind dan gaat huilen en zegt: Ik ben zo gepest op school, wil je het alleen nog maar op schoot trekken. Zo’n zelfde verzachting zie ik optreden in relaties.”

 In EFT wordt een relatie vaak beschreven als een dans. Tijdens de verliefdheid gaat die dans vanzelf: hartstochtelijk, elkaar woordeloos aanvoelend. Maar veel paren belanden door ruzies of onbegrip gaandeweg in een soort ’protestpolka’, waarbij de een achteruit stapt zodra de ander een pas naar voren doet. Het doel van EFT is om weer naar elkaar toe te bewegen. Wagenaar: „De partners zitten vaak in een soort achtbaan van ruzies, waarbij het ene gedrag het andere weer oproept. Daar komen ze zelf niet meer uit. Sommigen praten juist niet meer met elkaar; zo’n ijzige stilte waarbij de dansvloer bij wijze van spreken leeg is. Nu ik met EFT werk, zie ik veel beter hoe die vicieuze cirkels ontstaan: de partners zijn allebei wanhopig op zoek naar elkaar. Ze worden er gek van dat het steeds op dezelfde manier gaat, maar waar ze vanaf willen is dat patroon, níet de ander. Sinds ik dat ben gaan begrijpen en kan teruggeven aan paren, zie ik bijna altijd veel opluchting: mensen komen dan uit die eeuwige escalaties.”

 En dat is het moment dat EFT doorgaat, terwijl de oudere relatietherapieën vaak stoppen als de ruzies ophouden. De stellen gaan inzien dat niet de tennissokken of het tandpastadopje onderwerp van gesprek moeten zijn, maar het proces: wat gebéurt er met je als je daarover ruzie maakt? En vooral: waar verlang je eigenlijk naar? En hoe moeilijk is het om dát tegen elkaar uit te spreken?

 Heel moeilijk, weet Wagenaar. Je bent jaren samen, maar je krijgt niet over je lippen dat je je eigenlijk eenzaam voelt, of graag een arm om je heen wilt. Ziedaar de wat treurige wetmatigheid in veel relaties. Dit blijft heel moeilijk, ook in EFT, maar dan is er de therapeut die daarbij kan helpen. „Als mensen echt gaan uitspreken wat hen zo pijn doet, en waarom, en hoezeer ze ernaar verlangen dat de ander hen steunt: dan komen we bij de essentie. Dat is altijd weer heel ontroerend, en enorm bevestigend voor de relatie.”

WikiLeaks & Madeleine McCann

Britse politie "hielp" bewijs tegen ouders te ontwikkelen.

De Britse politie heeft geholpen "bewijs" te ontwikkelen tegen Madeleine McCann's ouders toen ze destijds werden doorgelicht door de Portugese autoriteiten, die de verdwijning van hun dochter onderzochten, aldus diplomatieke documenten via klokkenluiders website WikiLeaks.

Groot-Brittannië ambassadeur in Portugal, Alexander Wykeham Ellis, heeft naar verluidt, deze uitspraak gedaan tegen zijn Amerikaanse tegenhanger op 21 september 2007 – twee weken na de Portugese politie, Kate en Gerry McCann tot 'arguido's' of formeel verdachten, verklaarden.

In een transmissie (van documenten) naar Washington, schreef VS-ambassadeur Al Hoffman: "Madeleine McCann's verdwijning in het zuiden van Portugal in mei 2007 heeft internationale media-aandacht gegenereerd met de controverse rond de door Portugal geleide politie onderzoek en de acties van Madeleine's ouders.

"Zonder zich te verdiepen in de details van de zaak, gaf Ellis toe dat de Britse politie het huidige bewijs ontwikkelde tegen de McCann ouders, en hij benadrukte dat de autoriteiten van beide landen co-operatief samenwerken.

"Hij merkt op dat de media hausse was te verwachten en dat dit aanvaardbaar was zolang overheid ambtenaren hun commentaar achter gesloten deuren houden".

De documenten geven niet aan welke bewijzen de Britse politie zou hebben verzameld, dan wel of het Engelse onderzoekers waren betrokken bij de beslissing om de McCanns formeel te benoemen tot verdachten.

Ze bleven tot juli 2008 onder officiële verdenking toen de Portugese politie het onderzoek naar de verdwijning van Madeleine in ijskast zette en de McCanns ontheven werden van hun status als arguidos.

De toen drie-jarige Madeleine raakte vermist uit een appartement in de Algarve op 3 mei 2007, terwijl haar ouders dineerden met vrienden in een nabijgelegen restaurant.

 Re: Je Heetste ervaringen met meisjes

Reply #19 – 19.07.2010 at 12:03:01 

 Mijn heetste ervaring is van niet zo lang geleden (half jaartje ongeveer). Vrienden van ons hebben een dochter van 9 die wel eens bij ons logeert. Ze is gek op mij vanwege de aandacht die ze van me krijgt. We stoeien veel en dat vind ik natuurlijk prachtig Het is ook een echte knuffelkont en daar hou ik ook wel van.

Het hoogtepunt was toch wel het spelletje dat ik moest proberen haar 'wakker' te krijgen (Ze deed net of ze sliep) uiteindelijk zette ik haar op mijn bovenbeen met aan beide kanten een van haar benen. Ik begon een beetje te ' hobbelen' om haar ' wakker te schudden'. Ik voelde haar p**sje natuurlijk wel lekker op mijn bovenbeen veren maar had hier verder geen bedoelingen mee. Eerst had ik dan ook niks in de gaten maar op een gegeven moment begon ze te zuchten en begon ze terug te ' rijden'. Niet lang daarna verstijfde ze even en ontsnapte er zowaar een kreuntje. Ik wist niet wat ik meemaakte natuurlijk. Het was geen vooropgezet plan, maar later realiseerde ik me wel dat ik toch echt een 9 jarig meisje had 'klaargemaakt' !!

Achteraf vroeg ik me ook af of ik nu niet te ver was gegaan. Maar het was niet vooropgezet en ik neem aan dat ze het alleen maar plezierig vond!!  Ik heb er verder geen aandacht aan besteed…Ze deed zelf ook alsof er niets aan de hand was erna. We hebben nog even verder gespeeld en het was verder een vrolijke dag. Dit is typisch zo'n voorbeeld waarvan ik vind dat het niemand kwaad doet…..

Download Ho ho hooo

Vandaag de knoop doorgehakt, ik ga naar een andere tandarts.
Mijn tandarts is technisch prima, maar sociaal een ongelooflijke HORK.

Volgende week heb ik de eerste afspraak bij mijn nieuwe tandarts. Ben benieuwd. In ieder geval voelt het nu al zoveel minder stressvol..